Foundfootage.be is een verzameling materiaal waarvan de betekenis niet langer door de oorspronkelijke auteur of context bepaald wordt. Het samenstellen van de verzameling is een manier om te begrijpen wat we interessant vinden. Toetsing aan de hand van zelfopgelegde dogma’s zorgt ervoor dat de subjectiviteit bij het samenstellen van deze verzameling ingeperkt wordt. Het materiaal op de website en de dogma’s kunnen veranderen bij een nieuw inzicht.

1. Het ontstaansmoment van het materiaal mag niet samenvallen met moment van appropriatie. a / b / c

2. Het materiaal mag niet gemaakt zijn met de intentie om kunst de te zijn.

3. Het materiaal mag niet gemodelleerd zijn naar gangbare opvattingen over expressiviteit en creativiteit.

4. Het materiaal mag zich beschouwend tot zijn onderwerp verhoud-
en als de oorspronkelijke betekenis van het materiaal maar veranderd. d

5. Het type materiaal en of de omgang hiermee, moet relatief onbekend zijn op moment van plaatsing.

6. Het aura van het origineel of het gegeven van de vondst an sich is geen reden om iets te selecteren.

7. Bewerkingen op het materiaal zijn toegestaan mits ze volledig in dienst staan van de leesbaarheid van het werk.

8. Wij mogen niet in de valkuil van snobistische ironie trappen. e / f

9. Het materiaal is niet enkel wervend tav zichzelf. g

10. Appropriatie door documentatie, op het moment zelf dus (zie dogma 1) is wel toegestaan zolang de communicatie van het gedocumenteerde prevaleert boven de communicatie van de documentatie ervan. h / i



a. Toelichting: Hier wordt in feite het gegeven footage gedefinieerd. Iets moet reeds bestaan in neergeslagen/opgenomen/genoteerde vorm om in aanmerking te komen voor plaatsing op de website.

b. Overweging: Wanneer representatievormen als een wereld op zich functioneren, (v.b. Facebook/Google Earth) is het de vraag of je fragmenten hieruit zonder meer als footage kan behandelen ondanks het feit dat ze footage als bouwstenen hebben.

c. Uitzondering: Via dogma 10 kan het materiaal alsnog in aanmerking komen voor plaatsing ook al wordt aan dogma 1 niet voldaan.

d. Voorbeeld: Een stuk uit een documentaire mag gebruikt worden, maar alleen als de oorspronkelijke lezing verandert.

e. Voorbeeld:
1). A+B doen alsof ze C goed vinden, terwijl ze van elkaar weten dat het niet zo is.
Een serieuze lezing van de inhoud krijgt hier geen kans omdat ironie de auteur en publiek in een onderonsje boven de oorspronkelijke maker stelt.
2). A+B kunnen alleen genieten van C, wanneer ironie ze bij voorbaat indekt tegen een eventuele afwijzing van D over dit genieten. Een ironische behandeling van materiaal kan dienen als indekking tegen vermeende smakeloosheid.

f. Overweging: Zou het kunnen dat de wederkerigheid die we kennen binnen de stijlvorm ironie (die via een banaliteit een complex gegeven inzichtelijk kan maken) het gegeven van hergebruik in algemene zin van valse inhoud voorziet.

g. Overweging: het materiaal moet een tweede lezing toelaten. Itt tot ‘blogmateriaal’ waarin de een-dimensionaliteit overheerst (schattig/schokkend/sensationeel). Alternatieve formulering: is dit interessant genoeg om tot kunstwerk te verheffen?

h. Voorbeeld: Constructies die autobezitters maken om hun parkeerplek vrij te houden (twee emmers met een lat erop) vastleggen door er foto’s van te maken. De communicatie die van deze constructies uitgaat is dusdanig talig, dat er sprake is van schriftuur. Hierdoor ligt het ontstaansmoment van het materiaal bij de bouw van de constructies. Dit in tegenstelling tot het vastleggen van een interessante boom (deze was er ook al voor het moment van vastleggen). Echter hier is geen sprake van schrift, waardoor de taligheid in het materiaal [vooral] ontstaat bij de vastlegging door fotografie.

i. Overweging: Losliggende steentjes op een rotonde maken doordat fietsers er overheen rijden een muzikaal geluid. Mogen we dit zelf vastleggen als we het gegeven van dit geluid beschouwen als iets wat er al is, waar niets wezenlijk aan veranderd door het op te nemen en als we besluiten dat er schriftuur valt te herkennen; het geluid van de steentjes als uitvoering van een partituur.